NovelTR Bilgilendirme

Bu hizmetten tamamen ücretsiz şekilde faydalanmaya devam etmek istiyorsanız, aşağıdaki yorum bölümüne küçük bir teşekkür yorumu yazmayı unutmayınız. İyi okumalar dileriz.
Bölüm #11

YAZI BOYUTU

SIFIRLA

11. Bölüm | Okyanus

 

Xiao Yan tereddüt etmeden başını salladı, "Belli olmuyor mu?"

Bu arada, ufuk boyunca uzanan masmavi bir okyanusun üzerinde uçuyorlardı. Güneş ışığı dalgaların üzerine dökülüyor ve altın rengi ışıltı denize yansıyordu.

Xiao Yan'ın gözleri şaşkınlıkla büyüdü. Önüne sunulan tatlı yığınlarını gören bir çocuk gibi alnını pencereye doğru bastırdı.

Reeve, onun tepkisine bakarak gülümsedi ve iletişim cihazına doğru konuştu, "Patron, görünüşe göre çaylak teknik askerimiz ilk kez okyanus görüyor, onun deniz meltemini solumasına izin verir misin?"

Xiao Yan, Albay Burton'ın böyle saçma bir talebi nasıl onaylayabileceğini düşünerek Reeve'e baktı.

"İzin verildi."

Cihazdan Heine'nın ürpertici sesi geldi ve Reeve gidip kabin kapısını kaydırarak açtı.

Ilık ve nemli bir deniz meltemi Xiao Yan'ın saçlarına çarparak kabinin içine akın etti, beraberinde Xiao Yan'ın burnuna sızan tuzlu bir koku getirmişti. Ormanın tazeliğinden belirgin bir şekilde farklıydı ama yine de hoştu, kafasını rahatlatıyordu.

Reeve, Xiao Yan'a dönüp ağzını oynattı: Gördün mü? O sandığın kadar kötü biri değil.

Bu insanlığın kökeni olan okyanustu.

Xiao Yan, farkında olmadan özlem dolu bir bakış attı ve alaycı bir gülümsemeyle, "Çocukken babam gibi bir oşinograf olmayı hayal ederdim. Şu işe bakın ki, bugüne kadar gerçek bir okyanus görmemiştim."

Reeve bir an gözlerini kırptı ve iletişim cihazına doğru konuştu: "Patron, çaylağımız isteğinin oşinograf olmak olduğunu söyledi!"

Mark şaşkın bir ifadeyle başını kaşıdı, "Virolog, nörolog ve ayrıca birkaç ordu mühimmat fizikçisi duymuştum, oşinograf da mı varmış? Deniz hakkında araştırılacak ne var ki?"

Doğru, insanlar Charles yeraltı şehrine göç ettiğinden beri, okyanuslarla ilgili çalışmalar önemini yitirmişti.

Reeve devam etmeden önce Mark'a dönüp kaşlarını çattı, "Patron, onun biraz deniz suyuna dokunmasına izin verir misin?"

Bununla birlikte, uçak yavaşça alçaldı ve su yüzeyinin üzerinde 60 dereceeğimli halde sabit bir şekilde uçtu.

Xiao Yan, bilinçsizce güvenlik ekipmanına sıkı sıkı sarıldı, gerilmişti.

Ancak Reeve, ellerini sallayarak onu harekete geçirdi, "Buraya gel! Seni tutacağım! Albay sadece 30 saniyen olduğunu söyledi!"

Xiao Yan şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. Her zaman kasvetli ve mesafeli olan Heine Burton… bir görevin ortasında ona gerçekten böyle bir fırsat mı vermişti?

Güvenlik ekipmanlarını çıkaran Xiao Yan, kolunu Reeve'e doğru uzatmadan önce dört ayak üzerinde yürüdü. Mark tek kelime etmeden onun bacaklarından birini tutarken Reeve de kolunu tuttu. Xiao Yan daha sonra sol eli kabinin dışında olacak şekilde kabin çıkışının önünde iki seksen uzandı.

Parmakları suyla temas ettiği an, Xiao Yan kalbinin göğsünden fırlayacakmış gibi yüksek sesle çarptığını hissetti.

Suyun sıcaklığını ve dalgaların gücünü hissetmek, Charles'daki mevsim ne olursa olsun hep aynı sıcaklıkta olan tatlı sudan belirgin bir biçimde farklıydı.

Derin mavinin içinde yaşayan enerjiyi hissedebiliyordu; bu dünyadaki hiçbir şey, yerçekimi kuvveti dışında, okyanusu engelleyemezdi.

30 saniye kısa sürmüştü ve Xiao Yan, Reeve ve Mark tarafından kabine geri çekilmişti.

Uçak bir kez daha yükseldi, hızı aniden artarak hedeflerine doğru ilerledi.

Kabinin içindeki tüm Özel Kuvvet askerleri, bir zamanlar soğuk olan bakışlarını aldırış etmeyip Xiao Yan'a dostça bir gülümseme gönderdiler.

"Hey, çok tuhafsın. Teknik askerlerin hepsi virüs araştırmasıyla uğraşıyor ama sen okyanusla ilgileniyorsun! Orada su dışında ne var ki?" diye sordu askerlerden biri Xiao Yan'a merakla.

"Virüslerin yanı sıra, okyanus bu dünyada en fazla varyasyonla ve belirsizlikle dolu şey olabilir. Bir an sakin ve güzel olabilir ve bir sonraki sefer her şeyi yok edebilir. Ayrıca, 200 yıllık nükleer hammaddeleri elde etmek için bizi tüm bu zahmete girmek yerine neden okyanusu kullanmanın bir yolunu düşünmüyoruz? Gelgitlerin oluşturduğu kuvvet enerjiyi yenilemekle kalmaz aynı zamanda büyük bir güce de sahiptir."

"Hey çaylak! Senden seviyorum o yüzden görev sırasında bizi yakından takip etmeyi unutma! Reeve! Onun ekipmanında silah var mı?"

"Elbette! Ama… Korkarım onu nasıl kullanacağını bilmiyor, "Reeve, Xiao Yan'ın sırt çantasını çekti ve tabii ki içinde bir silah duruyordu.

"Dinle Xiao Yan, bu silahı kullanmak basit. Otomatik kilitlenme sistemiyle birlikte geldiği için harika atış becerilerine sahip olmana gerek yok. Zombilerde kullanırsan işe yaramayacağını unutma ancak herhangi bir Gelgit üyesine rastlarsan onları merhamet göstermeden vur."

Kullanım şekli daha basit olamazdı, savaşmaya alışkın olmayan teknik askerler için özel olarak yapılmış bir silahtı.

"Hey, dikkatli ol tamam mı? Kurşunlar herhangi birimize isabet ederse sana yumruğumuzu tattırırız!" dedi Mark yumruğunu sallayarak.

"Ya! Bizi öldürmeyecek olsa da kesinlikle canımızı yakar!"

Herkes kahkaha attı. Xiao Yan, tehlikeli bir göreve gitmek yerine tatile gidiyormuş gibi hissetmişti.

Nihayet mekanın üst kısmına ulaşmışlardı. Yıpranmış Özgürlük Heykeli'nin üzerinde süzülüyorlardı. Yüzlerce yıl süren rüzgar darbelerinden sonra heykel lekelerle ve hasarlarla kaplanmıştı, yukarı kaldırılan meşalenin bazı kısımları uçak motorunun titreşimiyle yerinden ayrıldı ve denize çarparak suda dalgalar yarattı.

"Bu heykel oldukça büyükmüş," dedi Mark burnunu okşayarak.

Xiao Yan, "Bu, Özgürlük Heykeli; altımızdaki şehir, bir zamanlar ekonomisiyle gelişmiş olan Manhattan." diyerek iç çekti. Uçaklarının peşinden koşup cılız kollarını onlara doğru uzatarak zıplayan sayısız zombiyi açıkça görebiliyordu.

"Eh, hala en 'gelişmiş' şey." diyerek kıkırdadı Reeve.

"Şimdi Gelgit'in neden burayı üs olarak seçtiğini anlıyorum, bu zombiler onların ideal savunucuları."

Xiao Yan kaşlarını çattı, "Nasıl ineceğiz?"

Uçak, yüksek bir binanın tepesine indi. İnişte askerler hızla nispeten daha alçak bir binaya doğru tellerini saldılar ve uçaktan aşağı kaydılar.

Mark hiçbir uyarı yapmadan Xiao Yan'ı kendisine doğru çekti ve teli kullanarak aşağı fırladı. Rüzgar, Xiao Yan'ın kocaman açılmış ağzına dolmuştu ve indikleri an Xiao Yan kusmanın eşiğindeydi.

Geri kalanlar tellerini geri alıp başka bir binaya doğru saldılar.

"Fena değil! Çığlık bile yok eh!"

Bu kez nefes nefese olan Xiao Yan'ı yerden Reeve kaldırdı ve aşağı kaydı.

Ne kadar dehşet içinde çığlık atmak isterse istesin, sesinin zombileri alarma geçirebileceği korkusuyla kendisini çığlığını içinde tutmaya zorlamak zorundaydı.

"Bu bir bayrak yarışı mı? Ve ben de bayrak mıyım?!"

Xiao Yan üzgün bir şekilde fark etti.

Reeve onu bir çatıya attı ve onunla gönülsüzce şakalaştı, "Soluklanmak için acele etme!"

Daha sonra başka bir binaya kaydı.

Xiao Yan'ın yanında bir çift askeri bot durdu, "Bebeğim, iyi misin?"

Xiao Yan, sırtında bir ürperti hissetti. Gelen kişi sen olmazsan harika olacağım!

Tam Maya Xiao Yan'ı kucaklamak üzereykenXiao Yan'ın yanına biri indi ve üzerinden buz gibi bir ses duyuldu.

"Herhangi bir ses çıkarır ya da kusarsan seni perişan ederim."

Xiao Yan, Heine'nın duygusuz yan profilini görmek için başını kaldırdı.

Tek elini Maya'nın eli boyunca uzatıp Xiao Yan'ın beline doladığında Xiao Yan sanki ağırlığı yokmuş gibi bir hisse kapılmıştı. Oysa Maya, sahipsiz kalmış uzatılan eline bakarak donmuş halde kalakalmıştı.

Heine, Xiao Yan'a tutundu ve karşı binaya doğru kaydı; yıpranmış duvar tam yere indikleri anda parçalandı, telleri düştü ve ufalanan tuğlalar aşağıdaki zombi denizinin içine daldı.

Ağızları açık ve yüzlerindeki etler ayaklarının altına düşer halde bekleyen zombi kalabalığını gören Xiao Yan, neredeyse dehşet içinde boğulacaktı ve bu sahneye karşı gözlerini sıkıca kapatmıştı.

Heine hiç istifini bozmadan topuğuyla pencere pervazına bastı, Xiao Yan'ın tüm duyduğu tuğlaların ufalanan sesiydi ve sonraki saniye, vücudunun hızla yukarı fırladığını hissetti. Gözlerini açtığında kendisini bir eli Heine'nın kollarına tutunmuşken alnı onun göğsüne bastırılmış bir şekilde bir çatının tepesinde dururken buldu.

"Dokunma."

Xiao Yan elini hemen geri çekti.

Heine'nın bir elinde hala tel vardı. Telini geri aldıktan sonra geri kalan tüm askerler buradaydı.

"Varış noktamızdan bin metre daha uzaktayız, bu sokakları geçmemiz gerekiyor." Reeve çatının kenarına yanaşıp sokakları gözlemleyerek tek ayak üzerinde çömeldi.

Binanın altında kemik çatlama ve hırıltı sesleriyle birlikte birbiri üzerine sıçrayan ve sürünen sinirli zombiler vardı.

Daha fazla bilgi verilmeden askerler tellerinin bir ucunu bulundukları binaya bağladılar ve diğer ucunu uzaktaki bir binanın pencere pervazına saldılar. Sabit olup olmadığını onayladıktan sonra bir kez daha kaydılar.

Bu sefer zombilerden 3 metreden daha uzak değillerdi. Yüksek hızları olmasaydı zombiler onları bir sıçrayışta yakalardı.

Xiao Yan, onu yanında götüreceğini düşünerek Mark'a baktı ama bu koca adamın buna hiç niyeti yoktu, bunun yerine Reeve ile birlikte gitti.

Heine telini emniyete aldı ve Xiao Yan'a doğru yürüdü. Kollarını Xiao Yan'ın kollarının altından geçirerek ona sardı ve küçük bir sıçrayışla yerden havalandılar ve binalar arasında hızla süzülmeye başladılar.

Bunlar iki yüz yıl önce inşa edilen mimarilerdi, kahve dükkanlarının tabelaları hala ortalıkta görülebiliyordu ve paramparça olmuş arabalar binaların etrafına düzensiz bir şekilde park edilmişti.

Ancak, bu bir teleferik gezisi değildi.

Heine'nın tutuşu sağlam ve emniyetliydi; bu, Xiao Yan'ın düşme korkusunu hafifletmişti. Rüzgar Heine'nın saçlarını çekiştirerek zarif ama asi bir tavır sergiliyordu.

Balkonda süzülürlerken balkonda sinsice dolaşan bir zombi, Heine ve Xiao Yan'ı görünce çılgına döndü.

"Ah hayır, ona çarpacağız!" diye düşündü Xiao Yan çılgına dönmüş bir şekilde.

"Tekmele."

Heine'nın derin ses tonu belli bir güç taşıyormuş gibi Xiao Yan bacağını kaldırdı ve zombiyi şiddetle yüzünden tekmeledi. Zombi balkondan aşağı yuvarlandı ve büyük bir gürültüyle yere yapıştı, bedeninden sarı bir sızıntı akmaya başladı.

Yakınlardaki daha alçak bir binaya vardılar, diğerleri de kendi yerlerine dağıldılar.

Mark bir balkona çömelmişti; Reeve, Xiao Yan'ın karşısındaki elektrik direğinin üzerinde duruyordu ve Maya büyük bir reklam panosuna tünemiş, saçlarını düzeltiyordu.

Dürbünlerini taktılar ve alt binayı taradılar. Sonra hepsi birdenbire fırlayıp binaya atladılar.

Heine kollarında Xiao Yan ile bir mermi hareketi gibi havaya sıçradı ve tek bir ses çıkarmadan binaya indi.

Bir zamanlar terk edildiğini düşündükleri bu binanın üstüne sağlam bir çelik kapı yerleştirilmiş, binanın tüm pencereleri ve kapıları kapatılmıştı.

Uçaktan doğru taramış olsalardı burayı Gelgit Organizasyonu'nun temeli olarak hayal edemezlerdi ancak bu bina şu anki görünümünden dolayıson derece şüpheli görünüyordu.

"Kilidi aç."

Kapının mekanizması nükleer santralde gördüğü mahzen kapısına benziyordu ancak Xiao Yan bu sefer daha çok temkinliydi.

"Korkarım ki, aceleyle açarsak güvenlik sistemi tetiklenecektir."

Saha deneyimi olmamasına rağmen Xiao Yan da Gelgit'in, onların kolayca içeri girmelerine izin vermeyeceğini anlayabiliyordu.

Heine başını salladı, "Beş dakikan var."

 

 

~~~ Sıradaki:  12. Bölüm | Tuzak ~~~

 

 

Yazarın notu:

Maya: Aklıma gelen en romantik olay sizinle birlikte okyanus manzarasının tadını çıkarmak…

Mark: Sizinle birlikte yaşlanmak demen gerekmez miydi?

Maya: Sana ne!

İpucu:

Bölümü değiştirmek için Thrive in Catastrophe 11 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.

-DİSQUS YORUM KURALLARI-
Kural 1. REKLAM YAPMAK KESİNLİKLE YASAKTIR.
Kural 2. Bir kişiyi küçük düşürebilecek ve incitebilecek şeyler yazmak, din, ideoloji, akım ve ırk ayrımı yapmak ve bunlarla ilgili yorum yazmak yasaktır.
Kural 3. Milli ve ulusal değerlerle dalga geçmek, aşağılamak, siyaset yapmak, tartışma çıkartmak, kışkırtmak ve huzuru bozmak yasaktır.
Kural 4. Webtoon'da olan gelecek bölümlerle ilgili bilgi vermek isteyen herkesin yorumunu SPOILER kodu içine alması gerekmekterdir aksi halde süresiz şekilde yasaklanacaktır.