NovelTR Bilgilendirme

Bu hizmetten tamamen ücretsiz şekilde faydalanmaya devam etmek istiyorsanız, aşağıdaki yorum bölümüne küçük bir teşekkür yorumu yazmayı unutmayınız. İyi okumalar dileriz.
Bölüm #1

YAZI BOYUTU

SIFIRLA

Önsöz

MS 2020'de "Kuyruklu yıldız" virüsü tüm Dünya'yı kasıp kavurmuştu. İnsanların büyük çoğunluğu enfekte olmuştu ve sonuç olarak zombileşmişlerdi. Acil araştırmalar kapsamında icat edilen antikor, insan nüfusunun kalan yüzde 10'unun yalnızca enfekte olmasını önleyebilirdi ancak zombileşenleri iyileştiremezdi. Her ülkenin hükümeti güçlerini birleştirmişlerdi ve kısa sürede "Charles" adında devasa bir yeraltı şehri kurmuşlardı. Etrafı çevrili biyolojik dolaşım sistemi içerisinde yeraltında yaşayan insanlık yeni bir çağ başlatmışlardı. Ve bu çağda, üç ana alan hızla gelişmişti: bilgi teknolojisi, beyin bilimi ve virüs bilimi.

 

1. Bölüm | Kötü Sonuç

 

Charles takvimi (CT) sene 124, belirli bir ormanda.

Başta zonklayan bir ağrı ve çınlayan kulaklar.

Xiao Yan, elini alnına bastırarak kaşlarını çattı; parmaklarından ılık ve nemli bir şey sızdı. Yakından bakmak için gözlerini açtı, bu kandı.

Birdenbire yanından gelen korkunç bir çığlık duydu.

Sesi takiben Xiao Yan, gözleri göz yuvalarından fırlamış gibi görünen sınıf arkadaşını gördü ve kocaman açılmış ağzı tek kelime edemedi.

Ancak o vakit, Xiao Yan hatırladı.

Uçakları, balta girmemiş bir ormandaki ilk keşiflerinde pilotun beynine onun karar verme yetisini tamamen kaybetmesine ve hatta uçak kontrolünü manuel moda değiştirememesine sebep olacak bir saldırı yapmaları nedeniyle düşmüştü.

İniş sırasındaki büyük darbe, Xian Yan'ın başını yan cama çarpmasına ve kısa süreli bir bilinç kaybı yaşamasına neden olmuştu.

Uyandığında, yanında duran ve genellikle sakin olan iki yaşlı da dahil olmak üzere herkesin yüzündeki ezici korkuyu açıkça görebiliyordu.

Xiao Yan'ın pencere tarafı yere inmişti, hiçbir şey göremiyordu.

Başını uçağın diğer tarafına çevirdiğindeyse donup kaldı.

Sayısız zombi, sanki her şeyin kilidini açıp içeri dalacakmış ve gördüğü herkesi karınlarına kadar parçalarına ayıracakmış gibi düşmüş uçaklarının üzerine yayılıyor, pencerelere saldırıyordu.

"Ah… Onlar zombiler! Zombiler! Ne yapmalıyız!?"

"Pilotlar! Sistemi yeniden başlatmayı deneyin …"

Biri bunu söylediği an, yeni avlanmış etlerini bölüştürmekte olan zombiler pencere camına doğru bir kafa fırlattılar.

Etinin yarısı gitmiş, ürkütücü beyaz kafatasını ve oyuk göz yuvalarını ortaya çıkarmış yüz pencerede kırmızı bir leke bırakmıştı.

Kafayı daha sonra bir zombi tuttu, ağzına tıktı ve katur kutur yedi.

Yüzünü cama yapıştırırken dişlerinin arasındaki sarı salya ve kan karışımıyla "yemeğini" çiğnedi, sadece bakmak bile mide bulantısına neden oluyordu.

"Yemek" bir zamanlar bir pilottu.

"AH--!" pencere kenarındaki genç bir çırak kendini kaybetti.

"Çığlık atmayı kes! Ses onları daha da kışkırtacak!"

Bu denetlemeden sorumlu yüzbaşı çırağa baktı. Artık aklı başında olan tek kişi oydu.

Emniyet ekipmanını vücudundan iten yüzbaşı, sessizlik için bir el hareketi yaptı.

"Herkesin bildiği üzere, uçağımız düştü. Ve daha da kötüsü, kokpit hasar gördü. Sadece iki pilotu kaybetmekle kalmadık, aynı zamanda uçağı yerden kaldırmak için yeniden başlatma imkanımız da yok oldu. Ama neyse ki, bu kapı kokpit ile içinde bulunduğumuz kabin arasında duruyor. Bu zombiler korkunç görünüyor olabilirler ama bu kapıyı kırıp geçecek kadar güçlü değiller."

Bunun nedeni, bu dünyada çoğunluk olarak var olan zombi türlerinden yalnızca Sıfırıncı Seviye olmalarıydı. Korkunç görünürler ve akılsızca katlederler ancak hızlı iyileşme yetenekleri bir yana hareket kabiliyetleri bir insanınkine yakındı.

Yüzbaşı White'ın sözleri çırakların endişesini yavaş yavaş yatıştırmıştı.

"Toplam 12 kişi var ve bundan hesaplanırsa, bu kabindeki oksijen reaksiyon cihazı altı saat daha dayanabilir. Ve bu altı saat içinde, oksijen tüketiminin artmasını önlemek için hepiniz konuşmaktan kaçının, sakin olun. Şanslıysak; araştırma üssü, uçağımızla temaslarını kaybettiklerini fark ettikten sonra Özel Görev Kuvvetlerini bu işi soruşturmaya gönderebilir, o zaman hayatta kalma şansımız olur. Herkes anladı mı?"

Hepsi anlayarak başlarını salladılar ve sessiz kaldılar.

Birçoğu Merkezi Bilim Akademisi öğrencisiydi, orduda araştırmacı olarak çalışacaklardı ve Charles Şehri'nden ayrılmalarının tek nedeni staj yapmaktı.

Xiao Yan sessizce iç çekti. Uçak kabininin büyüklüğünden oksijen reaksiyon cihazının devreye girdiği zamana kadar hesaplandığında, oksijen en fazla üç saat daha dayanabilirdi.

Yüzbaşı White yalan söylemişti ama aynı zamanda onlara umut vermişti.

Kahretsin—— Bugün onun son günü olabilirdi. Bilseydi, sınıf arkadaşı Lily'ye uzaktan hayran olmak yerine onu yatağa atardı! Hayat kısaydı, iyi bir zamanda zevk almalıydı!

Pencerenin yanında oturan çıraklar sadece gözlerini kapatabiliyorlardı. Kabin son derece ses geçirmezdi bu nedenle bölmeyi yumruklayan ve ezen zombilerin ne seslerini ne de canavarca kükremelerini duyabilirlerdi.

Ancak kişi pencereye sadece bir kez baktığında uykusuz bir gece geçirirdi.

Ya da bu gece hayatta kalıp kalamayacakları hala bilinmiyordu.

Xiao Yan sessizce sayıyordu.

Bir, iki, üç… üç bin altı yüz…

Bir saat geçti, Özel Görev Kuvvetleri hala gelmemişti.

Kayıp uçaklarını fark etmekten konumlarının izini sürmeye kadar, eğer bir saat hala yetersizse, belki de üssün kurtarma için birini gönderme planı yoktu.

Xiao Yan alaycı bir şekilde gülümsedi. Akademi not sınavında sadece "B" aldığı için biraz pişman olmuştu. Bu uçak A Sınıfı öğrencilerle dolu olsaydı, Özel Görev Kuvvetleri'nin uzun zaman önce geleceğini düşünüyordu. Sonuçta yetenekler en değerli kaynaklardı.

Kabinin içindeki sıcaklık yükseliyordu ve çıraklar yakalarını açmaya başlamışlardı.

Bu, oksijenin tükendiği anlamına geliyordu, belki iki saat bile sürmeyebilirdi.

"Belki de kapıyı açmalı… ve kaçmalıyız…"

"Şaka mı yapıyorsun! Orada parçalanmaktansa burada boğulmayı tercih ederim!"

"Ama…"

"İtiraz yok, kurtarılmayı beklemek tek doğru seçenek. Kapıyı aralık tuttuğunuzda temiz hava solumak için zamanınız bile olmayacak, zombiler kapıyı zorlayarak açacaklardır."

Yüzbaşı White'ın sözlerini dinledikten sonra kabin tamamen sessizliğe gömüldü.

Hava gittikçe inceliyordu ve herkesin nefes almakta zorlandığı anlaşılıyordu.

Ölüm adım adım yaklaşıyordu.

Zaman geçti ve aniden yukarıdan belli belirsiz bir uçak motoru sesi duyuldu. Bilincini kaybetmenin ortasında olan öğrenciler uyanıp pencereden boş gözlerle baktılar.

Tek görebildikleri bir kılıcın keskin kenarının parlamasıydı. Bunu, her yere sıçrayan kahverengi mukusları ile parçalara ayrılan zombiler takip ediyordu. Bir zombinin kafası uçarak pencere camına indi ve pencerenin yanında oturan bir öğrencinin saçma bir çığlık atmasına yol açtı.

Yüzbaşı White uzun bir iç çekti.

"Bu… Özel Görev Kuvvetleri…"

Bu, artık heyecanlanacak güce sahip olmamalarına rağmen heyecan verici bir haberdi.

Xiao Yan'ın duyu kaybı anında düzeldi.

Pencereden, siyah muharebe kıyafetli bir figürün gözlerinin önünde parladığını gördü, altın renginde bir yarık görüşünü açtı ve daha ne gördüğünü anlayamadan üç zombi ikiye bölündü ve pencerede birkaç iğrenç iz bırakarak camdan çöp gibi kaydı.

Özel Görev Kuvvetleri, Özel Silahlı Kuvvetler olarak da bilinirdi. Her üssün müessesesi, zombilerin bu güç tarafından imha edilmesinden ayrı tutulamazdı.

Onlar acımasız katillerdir, soğukkanlı öldürme makineleridirler ama aynı zamanda felaket sırasında tek güvenilir "kalkan" dırlar.

"Kuyruklu yıldız" virüsü ilk patlak verdiğinde, insanlık enfekte olmuş bölgeleri atom bombaları kullanarak kontrol etmeye çalışmıştı, ancak bu, virüsün atom bombasından yayılan ısıyı ve nükleer radyasyonu emdikten sonra daha çılgınca patlak vermesine neden olmuştu.

Aynı şey zombilerle uğraşırken de olmuştu. Isı yayan mermiler, füzeler ve diğer silahlar sadece zombilerin iyileşme kabiliyetini arttırmıştı böylece soğuk silahlar dönemi geri dönmüştü. Özel Görev Kuvvetleri'ndeki herkes birer soğuk silah* ustasıydı.

Xiao Yan kendisini cama bastırdı ve pencereden dışarıya bakmak için gözlerini zorladı.

Orada yumruklarını sıkmış ve parmaklarına silah takılmış iri bir adam gördü. Adam yumruğunu zombinin kafasına geçirdiğinde, çatlamış kafatasından sarı bir sıvı fışkırdı.

Adam vücut kaslarını sıkılaştırdı, bacaklarını kaldırdı ve zombinin başsız bedenini tekmeledi.

Yere saplandılar, sertçe ağaçlara çaptılar ve kabinde ses duyamamasına rağmen Xiao Yan, kemik çatlamasının ve mukus sıçramasının sesini açıkça hayal edebiliyordu.

Bir başka çevik vücut zombi kalabalığının arasında hareket ediyordu, o bir kadın askerdi.

Kadın, birinin çıplak gözle zar zor görebileceği kadar hızlı bir şekilde, dönen bir fırıldak serbest bıraktı.

Fırıldak, zombileri yararak parçaladı. Zombiler hızlı iyileşme yeteneğine sahip olabilirdi ancak kesilen parçaları yenileyemezdi.

Zombiler kopuk uzuvlarından dolayı güçsüzleşirken kadın asker sırtından çift kenarlı bir bıçak çıkardı ve bıçağı döndürdü, daha sonra zombilerin ya kafaları kesildi ya da bedenleri ikiye bölündü.

Otuz saniyeden daha kısa bir sürede düşen uçak, zombilerin siperinden kurtulmuştu.

Yüzbaşı White yavaşça kabin kapısına doğru hareket etti ve bir düğmeye bastı.

Kapı, kaydırılarak açıldı. Nemli hava, kan ve çürümüş et kokusuyla birlikte kabine fışkırdı.

Bazı öğrenciler güvenlik ekipmanlarını çıkaramadan kustular.

"Bir dakikanız var, buradan hemen gidiyoruz."

Dışarıdan soğuk ve acımasız bir bıçak gibi duygusuz bir ses konuştu.

Xiao Yan, beyninin bu sesle açıldığını hissetti ve zihnini kuşatmış olan düşünceleri uçsuz bucaksız bir alana yayıldı.

"Hey! Hey! Acele et! Bana burada birinin bacağını kırdığını söyleme! Yürüyemeyenler burada kalsın ve zombilere yem olsun!"

İri adam kabine girdi. Saniyeler önce zombilere vuran parmaklarının arasındaki silah, kayıtsızca parladı.

Adam, güvenlik ekipmanını kabaca kaldırdı, bir öğrenciyi kaptı ve kabinden dışarı attı.

Öğrenci çığlık attı.

"Çığlık at! Çığlık atmaya devam et! Bu zombileri ses çekiyor. Sesinle onları buraya çek, biz de uçağımıza geri dönelim. Zombiler yemeyi bitirdikten sonra hepinizi almak için geri geleceğiz. Ne dersiniz? Bahse girerim o zamana kadar sessiz olursunuz ha?"

Yüzünde sevinçli bir gülümsemeyle öğrencilere kibirli bir şekilde baktı.

Xiao Yan, adamın kana susamış gözlerinde birazcık arzu gördü.

Bu adam şaka yapmıyordu.

Çığlıklar durdu. Öğrenciler güvenlik cihazlarını çıkarıp kabinden kaçtılar.

Ve ilk bakışta dış dünyayı gördüklerinde ellerinde olmadan şaşkına döndüler.

Uçaklarının etrafı… bir zombi dağıyla çevrilmişti.

Ancak o zaman Xiao Yan, onları kurtarmaya gelen sadece üç özel kuvvet askerinin olduğunu fark etti.

İki uçak arasında cılız bir figür duruyordu; altın-kahverengi saçları, sıra dışı alamet dalgaları yaratarak rüzgarda uçuşuyordu. Buz mavisi gözlerinde zarif, soğuk bakış ve delici basınç Xiao Yan'ın beyninin derinliklerine işlemişti ve bir acı yanılsamasına sebep olmuştu.

Sanki birdenbire gökyüzünü ve dünyayı paramparça edecekmiş gibi elinde yerin derinliklerine gömülmüş kılıcının kabzasını tutuyordu.

Xiao Yan, ilk kez gözlerini bu adamdan ayırmakta güçlük çekmişti.

Daha önce gördüğü altın renginin onun saçı olduğunu da o zaman fark etmişti.

Xiao Yan, biri onu arkasından itip alçak bir sesle konuşana kadar düşüncelerinde kaybolmuştu: "Ona bakmayı kes, o Heine Burton."

"O… Heine Burton mı?"

Xiao Yan şaşkına döndü.

Özel Görev Kuvvetleri'ndeki kahraman figürünün aslında gözlerinin önündeki zarif ve yakışıklı adam olduğunu hiç düşünmemişti.

Heine'nın yüzünün yan tarafı yağmur ve rüzgar tarafından yontulmuş bir yüzeye oyulmuş bin yıllık bir falez gibi katıydı.

Xiao Yan her zaman onun, gözlerini alamadığı bir varlıktan ziyade bir canavar olduğunu düşünmüştü.

Zombilerin hareketliliklerini tamamen durdurmak için biyolojik bağlamda "nöronal bağlantının kesilmesi" olarak da bilinen bir şekilde başlarının kesilmesi gerekirdi.

Bir zombi belinden ikiye bölünmüş bir halde, düşen organlarını kendiyle birlikte sürükleyerek diğer uçağa yürüyen çıraklara doğru sürünürken alçak bir sesle hırladı.

İri adam, zombinin yüzüne basmadan önce öğrencilerin korkudan titreyişini neşeli bir şekilde izledi.

Zombi, öğrencilerin ürpermelerine ve omuzlarını sıkılaştırmalarına neden olan bir çığlık sesi çıkardı.

Bunca zamandır kayıtsız kalan Heine iri adama döndü ve kaşlarını çattı, "Mark, bu çok iğrençti."

Mark omuz silkti, "Şey, o hassas öğrencileri çiğnemesine izin veremezdim, değil mi?"

Öyle der demez ayağını yere vurdu, ardından kırık kafatasından son derece yüksek bir çatlak sesi geldi.

Bu görüntü, öğrenciler için çok fazlaydı.

Korku içinde kabine doğru koştular, hatta bazıları girişte sıkışıp kaldı.

Kaotik bir sahneydi.

Mark hoşnut bir şekilde gülümsedi, "Patron, bu korkak kediler mezun olduklarında teğmen olacaklar. Biz hala bu katliam savaşında sıkışıp kalmış durumdayız ve ölene kadar rütbe bile alamıyoruz, bu çok haksızlık!"

"Ayakkabılarını temizlemeden kokpite girme," dedi Heine duygusuz bir şekilde.

Arkasını döndü ve Mark'ın söylenmesini görmezden gelerek kılıcını sırtındaki kılıfa koydu.

"Delikanlı, eğer Albay Burton'a bakmaya devam edersen gözlerini yerinden söküp zombilere yem ederim."

Tertipli kısa saçları olan kadın asker, Xiao Yan'a olan düşmanlığını gösteriyordu.

Yirmili yaşların başından daha yaşlı değil gibi görünüyordu, siyah muharebe kıyafeti onun zarif figürünün yanı sıra vücudundaki patlayıcının soluk izini de ana hatlarıyla ortaya çıkarıyordu.

Xiao Yan'ın kafasını yumruklarsa beyninin suyunun patlayıp hızla akacağından hiç şüphesi yoktu.

"Ah, pardon."

Xiao Yan hızla başını eğdi ve diğerlerini uçağa kadar takip etti.

Kabine ilk giren kişi kadın askerdi. Mark kabinin dışında durmuş düşen uçaktan aldığı dezenfektanla ayakkabılarını temizliyordu.

Heine onaylayarak başını sallayana kadar ayakkabılarını temizledi ve ancak o zaman kokpite girdi.

Uçak havalandı. Ve tehlikeli bölgeden yavaş yavaş ayrılırlarken herkes sessizce rahat bir nefes aldı.

Mark'ın dediği gibi en sonunda sayısız zombi uçağın bulunduğu yere yığıldı. Uzaktaki uçağı indirmeye çalışarak kollarını uzattılar ve zıpladılar.

Kan dondurucu bir manzaraydı.

 

 

*Barut veya patlayıcı madde gerektirmeyen menzilli silahlar ve yakın dövüş silahları; özellikle bıçaklar (stilettolar), kılıçlar, hançerler, yaylar ve oklar, lobutlar ve sopalar gibi silahlar soğuk silahlardır.

 

 

~~~ Sıradaki:  2. Bölüm | Canlı Geri Dönmek ~~~

İpucu:

Bölümü değiştirmek için Thrive in Catastrophe 1 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.

-DİSQUS YORUM KURALLARI-
Kural 1. REKLAM YAPMAK KESİNLİKLE YASAKTIR.
Kural 2. Bir kişiyi küçük düşürebilecek ve incitebilecek şeyler yazmak, din, ideoloji, akım ve ırk ayrımı yapmak ve bunlarla ilgili yorum yazmak yasaktır.
Kural 3. Milli ve ulusal değerlerle dalga geçmek, aşağılamak, siyaset yapmak, tartışma çıkartmak, kışkırtmak ve huzuru bozmak yasaktır.
Kural 4. Webtoon'da olan gelecek bölümlerle ilgili bilgi vermek isteyen herkesin yorumunu SPOILER kodu içine alması gerekmekterdir aksi halde süresiz şekilde yasaklanacaktır.