NovelTR Bilgilendirme

Bu hizmetten tamamen ücretsiz şekilde faydalanmaya devam etmek istiyorsanız, aşağıdaki yorum bölümüne küçük bir teşekkür yorumu yazmayı unutmayınız. İyi okumalar dileriz.
Bölüm #1

YAZI BOYUTU

SIFIRLA

1. Bölüm

 

Bir kuş, sabahın gelişini duyurur şekilde öterek pencereye doğru uçtu. Amelie nazikçe gözlerini açtığında görüş açısına ahşap bir sütun girdi.

"Ah, buna alışamıyorum."

Yataktan kalktı ve başını pencereye doğru çevirdi. Sabah güneşi ormanın içinde parıldıyor, camın içinden alışılmadık bir şekilde akıyordu.

Asıl adı Lee Sooyeon'du ve Seul'de çalışan 20'li yaşlarında sıradan bir kadındı. Normalde gözlerini ormandaki bir kulübede değil, gri bir ormanın içindeki stüdyosunun binasında açardı.

"Bir düşününce... Her şey çok ani oldu."

İki hafta öncesi, tıpkı diğer günler gibi normal bir gündü. İşe gitmişti, çalışmıştı ve eve gelmişti.

Sooyeon işten çıkar çıkmaz bir roman okumuştu. Bir kadının intikamını konu alan fantastik bir romandı.

Ana karakter, bir kontun kızı olan Renee Delaheim'dı. Delaheim bölgesi son derece barışçıldı. Kız kardeşi, imparatorun sevgilisi olmasına ve İmparatorluk Sarayında yaşamasına rağmen ailelerinin çok az gücü vardı.

Fakat bir gün İmparator onun kız kardeşini öldürdü, ailesini ve topraklarını yok etti. Renee hayatta kalan tek kişiydi. Renee, kılıç kullanma yeteneğinden yararlandı, kimliğini gizledi ve İmparatorluk Hanesine girdi.

Renee kız kardeşinin ne kadar perişan olduğunu görünce, ülkenin durumu hakkındaki gerçeği fark etti. Kız kardeşinin intikamını almaktaki yolda isyancı ordusunun lideri oldu.

Sooyeon'un okuduğu kısım romanın dönüm noktasıydı. Asi lider Renee ve İmparator'un son düellolarını yaptıkları sahneydi. Bir kılıç ustası olan İmparator kolay bir rakip değildi. Acımasız bir savaştan sonra Renee, İmparatoru öldürmüştü.

"Yaşasın! İşte şimdi oldu!"

Bunu ne kadar süredir beklediğini bilmiyordu. Romanı okurken bu sahneyi görmek için sabırsızlanıyordu. Sooyeon cep telefonunu ellerinin arasına almıştı ve dönüm noktasını iyice takdir etmişti.

'Şimdi ana karakter çiçekli bir yolda yürüyecek, değil mi?'

Ancak hikaye onun beklediği gibi gitmedi. Ani, beklenmedik bir sapma oldu.

Aslında, İmparator'un vücudu bir "felaket" ile mühürlenmişti. Renee onu öldürdüğü an mühür kırılmıştı. "Felaket" serbest kaldığında dünya çökmeye başlamıştı.

Zemin kurumuştu ve yağmur durmuştu; dünya çatlayıp sallanmıştı. Şehrin içinde bir veba yayılmıştı ve her gün yüzlerce insan ölmüştü. İçilebilir su cesetlerle kirlenmişti ve böcek sürüleri hızla gökyüzünden geçmişlerdi. Bu gerçekten de sondu.

'Bunu düşünmek beni sinirlendiriyor.'

Sooyeon yumruğunu sıktı ve yumuşak yorganını buruşturdu.

Renee hatalı değildi. Sadece ailesinin intikamını almak istemişti. Bu süreçte gözlerini, daha büyük bir hedef olan dünyayı kurtarmak için açmıştı. Ülkeyi mahveden zalim düşmanını öldürmek çok doğal bir şeydi.

Ancak tüm bu sorunlar yıkıma yol açmıştı.

'Bu romanı okumak için ne kadar zaman ve para harcadım biliyor musun... sırf böyle bir sonu olduğunu öğrenmek için mi harcadım bunları? Yazar doğru ile yanlış arasındaki farkı biliyor mu ki? Ha?!'

Sooyeon dalgın bir şekilde telefonuyla uğraşmıştı.

Böyle bir şey yapacaksan, İmparator'un son bölüm sonu canavarı olduğunu iddia etme! Afetin yayıldığıyla ilgili bir son sahne…

"Sinir bozucu. Yeni bölüm ne zaman çıkıyor?"

Sooyeon boğuluyor gibi hissetmişti ve öfke nöbeti geçirmek istemişti. Cep telefonunu bir köşeye fırlatmıştı ve yatağına uzanmıştı. Sonra gözlerini kapatmıştı ve mırıldanmıştı.

"Ben daha iyi yazarım, ah."

Sonra kulağında birinin sesini duydu.

[O zaman neden denemiyorsun?]

Yalnız yaşamasına rağmen başka birinin sesi mi?

Sooyeon şaşkınlıkla gözlerini açtığında kendini bu bedende bulmuştu.

Bu bedenin sahibinin adı Amelie Beauxbon'du.

Ana karakterin küçük kız kardeşi - romanda Renee'nin travmasını tetikleyen karakter.

Zalim imparatorun sevgilisi; ihmal edilen ve vahşice öldürülen kadın.

Başından beri mahkum olan kadın! Hikayede kendini göstermeyen kadın!

"Sadece bir romanı aşağıladım. Bunu gerçekten yapmak zorunda mıydın? Ha?!"

Sooyeon havaya doğru bağırmıştı. Bu kelimeleri kaç kez tekrarladığını hatırlayamıyordu ama öfke ve dargınlığı hissetmekten kendini alamıyordu. Eğer bunu bir hakaret yüzünden yapacaksan, neden dünyanın her bir yerinden olan pembe dizi izleyicilerini hariç tutuyorsun? Neden sadece ben?!

Şikayetleri ne olursa olsun hiçbir şey değişmemişti. Sooyeon, Amelie'nin vücuduna sahip olalı iki hafta olmuştu. Orijinal bedenine geri dönmek için elinden gelen her şeyi denemişti ama her şey aynı kalmıştı.

'Ayvayı yedim. Her şey mahvoldu.'

Amelie'nin hayatı başlı başına acınasıydı.

Tesadüfen, zalim İmparator Fidelia ormanına avlanmaya gelmişti ve orada yalnız yaşayan Amelie ile karşılaşmıştı. Ona ilk görüşte ona aşık olmuştu ve onu İmparatorluk Sarayına götürmüştü. Ancak Amelie, İmparatorluk Sarayı'na geldiğinden beri İmparator onu ihmal etmişti. Onu oraya kendisi getirmiş olmasına rağmen onunla ilgilenmemişti. Kont Delaheim onu geri istemişti ancak İmparator bunu reddetmişti.

Amelie hüzünlü ve içler acısı bir hayat yaşamıştı ve çamaşırhane hizmetçilerinin bile onu görmezden gelip alay ettiği noktaya kadar aralıksız zorbalığa uğramıştı.

En sonunda Amelie İmparator'un ellerinde ölmüştü. İmparator daha sonra Amelie'yi kullanarak Kont Delaheim'ı isyan suçlamasıyla mahkum etmişti. Tüm Delaheimler idam edilmişti ve İmparator'un şövalyeleri onların topraklarındaki herkesi katletmişti.

'Korkuyorum…'

Sooyeon buna dayanamıyordu. Amelie, İmparatorluk Sarayı'nda ne kadar sefil bir şekilde yaşamıştı... romanda, ölümü ne kadar ayrıntılıydı. Bunların hepsi, kahramanın intikamını haklı çıkarmanın bir yoluydu.

Sooyeon battaniyesine sarıldı. Ölmek istemiyorum, İmparatorluk Sarayı'na gidip işkence görmek bile istemiyorum. Bir karakteri kontrol ediyor olsam bile bunun ölmek üzere olan bir karakter olduğuna inanamıyorum!

Birkaç gün ağladıktan sonra Sooyeon gerçekçi düşünmeye başlamıştı.

'Şu andan itibaren ne yapmalıyım?'

O karakter olarak yaşamaya başladığı günden beri, Sooyeon sürekli ne yapacağını bilemez bir haldeydi. Aslına göre, İmparator kış bitmeden onu ziyarete gelecekti.

Ve sonra birlikte İmparatorluk Sarayı'na gideceklerdi.

Şu anda yapabileceği iki şey vardı:

Birincisi, roman hakkında sahip olduğu bilgileri kullanarak geleceği değiştirmek. İkincisi, her şeyi berbat etmek ve arkasına bile bakmamak.

Elbette, Sooyeon'un tercihi ikincisiydi. İkinci kez düşünmek için hiçbir sebebi yoktu; onun için tek seçenek kaçmaktı.

Ve öyle de yapacaktı. Bir yıl içinde romanın tam teşekküllü hikayesi başlayacaktı. Romandan edindiği tüm bilgiler bundan bir yıl sonrası içindi bu yüzden bir yardımının dokunması pek olası değildi. Geleceğin romana göre gideceğinin garantisi yoktu.

Dahası, Sooyeon İmparator'dan korkuyordu. Bunun büyük bir nedeni vardı. İmparator, kölelerini sadece spor niyetine avlamak için serbest bırakan ve İmparatoriçe üzerinde sadist eylemlerde bulunan kalleş ve acımasız bir adam olarak biliniyordu. O yalnızca Amelie'nin "en kötü" diyebileceği şeyi yapmıştı. Kendisi gibi kalın kafalı bir insan ancak İmparatorluk Sarayı'na varır varmaz kaçabilirdi.

'Yaşamak istiyorum. Kaçmak zorundayım.'

Her yerde ölüm bayraklarına sahip olan Amelie gibi bir yardımcı karakter barış içinde yaşayamazdı. Ormanda İmparator ile tanışmadan önce hızla kaçmak zorundaydı.

Neyse ki Sooyeon, Amelie'nin anılarının tümüne sahipti.

Amelie Beauxbon bir cadıydı - ruhlara tapan bir keşiş. Kızlara sadece anneleri aracılığıyla aktarılan özel bir büyü kullanmışlardı.

Doğaları gereği sosyal olmadıkları için cadıların tanınmaları son derece nadirdi. Sıradan insanlar onları tuhaf büyülü kadınlar olarak düşünürlerdi. Yirmi yıl önce, bir cadı avı tüm krallığa hızla yayılmıştı bu yüzden cadılar saklanmaya başlamışlardı.

Yine de Sooyeon, kendisinin bir cadı olduğu gerçeğini olumlu bir şekilde kabul etmişti. Kendi başına yaşıyordu ama temel becerileri yoktu. Yüzeyde cadılar zulüm görüyorlardı… ama alt kısımda, falcılık ve büyü iksirleri talep ediliyordu.

Doktorlar çok pahalı olduğu için, halk genellikle bakımsız kalıyordu. Doğal olarak cadılara güvenmekten başka çareleri yoktu. Özellikle söz konusu kadınlar olduğunda, doktorların çoğu erkek olduğu için kadınlar kendilerini cadılarla daha rahat hissediyorlardı.

Bu yeteneğe sahip olmak, Sooyeon'un gittiği her yere yerleşebileceğini düşünmesi anlamına geliyordu. Çok geçmeden, Fidelia ormanını terk etmeye karar verdi.

Ancak hareketli nesneler üzerinde pratik yapmak zaman almıştı. Bu dünyayı romandan bilse de gerçek büyüyü uygulamak farklıydı. Amelie hiç ormanın dışına çıkmamıştı; ormanın dışındaki dünyanın neye benzediğini bilmediğinden, anılarının Sooyeon'a faydası yoktu. Bu durumda yalnız seyahat etmek çok tehlikeliydi.

Yerleşecek bir yer bulurken hayatına devam etmesi için sadece para ve yiyecek gerekmiyordu, aynı zamanda ilaç ve benzeri şeyler de gerekliydi. Bu dünyanın nasıl işlediğini bilmesi gerekiyordu.

Sooyeon iki hafta boyunca kaçmaya hazırlandı.

Evinde değerli şeyler bulması ve bunları birer birer satması, biraz yiyecek alması... ve biraz da büyü öğrenmesi gerekiyordu. Amelie bir cadıydı ama aptal olduğu için büyüsünü doğru şekilde nasıl kullanacağını bilmiyordu. Sadece, kazara hasara neden olmamak için onu nasıl kontrol edeceğini öğrenmişti.

Neyse ki, evin her yerinde cadı büyükannesi tarafından bırakılan büyü kitapları vardı. Kitaplar iyi organize edilmişti bu yüzden Sooyeon okurken aynı anda büyü de yapıyordu.

İlk başta kitabı okumanın nasıl bir şey olacağını merak etmişti ama garip bir şekilde büyüsünü aynı anda kullanabiliyordu. Kitabın içeriği, 'Bir şeyi kapmak istiyorsan elini sık' ile benzerdi bu yüzden Sooyeon'a bu çok doğal gelmişti. Okurken ne yapacağını merak etti; sadece talimatları yerine getirirse büyüyü basit bulabilirdi. Cadılar için büyü, sanki kollarını ve bacaklarını hareket ettiriyorlarmış gibi doğal bir hareketti.

Sooyeon, zamanının yetersizliğinden dolayı yalnızca büyünün temellerini öğrendi. Psikokinezi; nesneleri dokunmadan hareket ettirmek, hayvana dönüşmek ve büyülü iksirler yapmak.

Bu arada Amelie'nin büyüsü ve anıları onun bir parçası olmuştu. Bir şekilde doğal olarak Amelie Beauxbon olduğunu kabul etmişti.

Ve bugün - uzun zamandır beklenen ayrılış günüydü - dışarısı aydınlıktı.

Amelie yavaşça ayağa kalktı ve kısa bir süre sonra çarşaflarını temizleyip geri katladı. Ev işlerine de başladı. Dün gece eşyalarını topladığı için evi temizlemek daha kolaydı. Amelie'nin onu bunu yanında taşıma alışkanlığı vardı çünkü çok endişeliydi, 'Her ihtimale karşı…' diye mırıldanıyor ve eşyaları paketliyordu. Bundan dolayı ev uzun süre boştu. Bir yabancı görseydi, ev sahibinin taşındığını düşünürdü.

Ev işlerini bitirdikten sonra bir yemek hazırladı ve bahçeye çıktı. Oraya vardığında bir geyik ailesi tarafından karşılandı. Geyikler onun etrafında yavaşça yürüdü. Geçmişte onları birkaç kez görmüştü… ah, doğaya bu kadar yakın olduğu içindi. Bu gerçeküstüydü.

Amelie uzaktan etrafı izleyerek masaya oturdu. İki somun beyaz ekmek, kapkalın bir sosis, ağzı açılmış bir sos, bahçeden bir salata ve bir tane bütün tavuk... Kahvaltıda yemek artıklarını yemek fazla gelmişti.

Taze tereyağı sürülmüş yumuşak ekmekten bir ısırık aldı. Ekmek, tereyağının tuzlu tadı ile karışarak ağzının içinde ufalandı.

'Leziz!'

Tadı, pazardan aldığı bitkisel yağdan yapılan sahte tereyağından farklıydı. Sosis yakınlardaki bir çiftlikte yapılmıştı bu yüzden çok iyiydi. Böyle bir yemek sırasında çayın taze tadını deneyimlerseniz tabağınızı boşaltmanızın an meselesi olduğu bir gerçekti.

Yemeğin tadını çıkaran Amelie, yaşadığı sıkıntıları hatırladı.

'Aileme buralardan gittiğimi söylemeli miyim?'

İmparator'un her dakika Fidelia ormanına yaklaştığını biliyordu. Amelie'nin hesaplamalarına göre, İmparator çok yakında bu noktada olacaktı. Ama ailesinin orada olduğunu bilerek tek kelime etmeden ortadan kaybolacak olması onu rahatsız etmişti.

Dahası, sorunu görmezden gelmekte zorlanmıştı çünkü ana karakter Renee'nin Amelie'ye ne kadar değer verdiğini biliyordu.

Kendisi Sooyeon olarak yaşarken ailesi yoktu. Ailesinin kim olduğunu bile bilmiyordu. Polis ortalıkta dolaşan, kaybolan küçük bir kız bulmuştu. Ailesini bulamayınca kız, kendisine bir isim ve yaş verildiği bir tesise gönderilmişti. O orada büyümüştü.

Bu yüzden roman boyunca, ana karakter ailesine özlem duyduğunda Renee'ye derinden sempati duymuştu.

"Aynen. Onlarla birazcık konuşacağım ve sonra vakit kaybetmeden gideceğim."

Pekala, bunu yapabilirsin! Şimdi, yakında ölüm bayrağından uzakta ve güvende yalnız yaşayacağımdan emin olabilirim.

Yolculuğa çıkacağımı söyleyen bir mektup göndermek yerine yüz yüze konuşmak daha iyi olur diye düşünüyorum.

Amelie ekmeğin geri kalanı ağzının içindeyken oturduğu yerden kalktı. Gitme zamanıydı.

İpucu:

Bölümü değiştirmek için The Tyrant's Tranquilizer 1 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.

-DİSQUS YORUM KURALLARI-
Kural 1. REKLAM YAPMAK KESİNLİKLE YASAKTIR.
Kural 2. Bir kişiyi küçük düşürebilecek ve incitebilecek şeyler yazmak, din, ideoloji, akım ve ırk ayrımı yapmak ve bunlarla ilgili yorum yazmak yasaktır.
Kural 3. Milli ve ulusal değerlerle dalga geçmek, aşağılamak, siyaset yapmak, tartışma çıkartmak, kışkırtmak ve huzuru bozmak yasaktır.
Kural 4. Webtoon'da olan gelecek bölümlerle ilgili bilgi vermek isteyen herkesin yorumunu SPOILER kodu içine alması gerekmekterdir aksi halde süresiz şekilde yasaklanacaktır.